ชอบอวดรวย 

ไม่ได้ต้องการได้เพื่อชีวิตดีหรอกขึ้นนะ แต่ต้องการได้ เพื่อโชว์ให้คนอื่นดู ส่งเสริมอัตตาตัวตนให้มากขึ้น

เลิกอวดรวย อวดเก่ง อวดดี อวดฉลาด อวดนั่นอวดนี่ได้แล้ว

คนที่อิ่มในตัวเอง ไม่จำเป็นต้อง พูดบอกใคร  ว่าฉันอิ่ม

แต่คนที่ขาดต่างหาก ต้องอวดเพื่อสร้าง กำแพง ให้คนอื่นไม่รู้ว่าฉันขาด

ในทางจิตวิทยา จึงบอกว่า ใครชอบอวดอะไร

ลึกๆ คือ เขาขาดสิ่งนั้น หรือเคยขาดสิ่งนั้น มาก่อน

ในทางพุทธศาสนา ท่านเห็นตรงกัน

อวด คือ การแสดง โอเว่อร์ เกินกว่าที่เป็นจริง

มันเป็นการส่งเสริม อัตตา ตัวตน อย่างที่บอกไป

ยิ่งอวดมาก ในใจจะเหมือนมีพายุ ที่ไม่มีวันสงบสิ้นได้ซักที

ความสุขปลอมๆ คือ ได้รู้สึกเหนือกว่าใครซักคน ในช่วงเวลาที่สั้น เหลือเกิน

หลังจากความ ว่างเปล่า จะเข้ามากัดกินหัวใจ กระตุ้นให้อวดอะไร

ให้ครั้งใหม่อีกที เลิกอวดอ้าง แล้วปล่อยวางซักที

วันๆ มัวแต่หาอะไรมาอวดนั่นอวดนี่ อยู่นั่นแหละ

ลองถามใจตัวเองดู ไม่เหนื่อยหรือยังไง เก่งได้ แต่ อย่าอวดเก่ง

ภูมิใจได้ แต่อย่าให้มากถึง ขนาดหลงตัวเอง เพราะความหลงตัวเองนั้น

ทำให้คนเก่ง และคนดี หลงตัวเองมานักต่อนักแล้ว

ยิ่งคิดว่าตัวเองดีเลิศ เท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสสูง ที่เราจะมอง ไม่เห็นหัวคนอื่น

นี่คือเรื่องจริง

เมื่อมันมาหนึ่งตัว มันจะลากตัวที่สอง สาม สี่ และยกพวก ตามมาเป็นขบวน

ถ้าเรามองโลก แบบตรงไปตรงมา ก็จะเห็นว่า แทบจะเป็นไปไม่ได้

ที่คนหลงตัวเอง จะไม่คิดดูถูกคนอื่น แล้วนิสัยดูถูกคนอื่น

ก็จะนำมาซึ่ง นิสัยที่ชอบ เปรียบเทียบตัวเอง กับคนอื่น

เมื่อนิสัยชอบ เปรียบเทียบมาถึง คราวนี้มันก็จะพานิสัย

ที่ชอบตัดสินคนอื่นติดมาด้วย คนนั้นก็ไม่ดี คนนี้ก็ไม่ฉลาด

ทำแบบนั้นไม่ดี ทำแบบนี้ก็ไม่เข้าท่า คนหลงตัวเอง จะเริ่มเปลี่ยนตัวเอง

ให้กลายเป็น เทวดาน้อยๆ ผู้ไม่เคยทำอะไรผิด

เริ่มติดกับความเก่ง ของตนเอง เริ่มติดกับความสำเร็จที่มีอยู่

เริ่มทำตัวเป็น คนธรรมดาที่ ไม่สำคัญไม่เป็น

ทั้งหมดนี้คือภัย มิตรภาพ และความสุขในชีวิตของตนเอง และคนรอบข้าง

อันที่จริงแล้ว ยิ่งเป็นคนเก่งเท่าไหร่ ยิ่งต้อง มีความอ่อนน้อม ถ่อมตน เท่านั้น

ความอ่อนน้อมนี่เอง จะสามารถถ่วงน้ำหนัก ทำให้เท้าของเราให้ติดดิน

รวมความแล้วว่า การเห็นคุณค่าของตัวเอง ไม่ผิด

แต่อย่าให้มันลุกลาม ถึงขนาดทำให้เรากลายเป็น คนหลงตัวเอง เพราะคนหลงตัวเอง ก็คือ คนแพ้ตัวเอง คนที่แพ้ตัวเอง ก็คือ คนที่แพ้ทุกสิ่งทุกอย่าง